چرا پیمانکاران هنوز برای کارهای قالب‌بندی روزمره به تیرهای چوبی متکی هستند؟

در بیشتر کارگاه‌های ساختمانی، تیرهای چوبیبه عنوان یک ماده برجسته در نظر گرفته نمی‌شوند. آنها بی‌صدا در نزدیکی محل قالب‌بندی قرار می‌گیرند، که اغلب با ... مخلوط می‌شوند. ستون‌های فولادی، قاب‌های داربست و پانل‌ها. خدمه از آنها استفاده می‌کنند چون کاربردی هستند، نه به خاطر اینکه مد روز یا جدید هستند.

در طول نصب قالب‌بندی دال و تیر، دقت نقشه‌ها به ندرت با سازه واقعی مطابقت دارد. سطوح کف ممکن است متفاوت باشند، ستون‌ها ممکن است کاملاً مربع نباشند و لبه‌ها اغلب نیاز به اصلاحات جزئی دارند. تیرهای چوبی معمولاً برای جذب این تفاوت‌ها استفاده می‌شوند. کارگران آنها را به طول برش می‌دهند، قطعات بسته‌بندی اضافه می‌کنند یا فاصله را بدون توقف گردش کار تنظیم می‌کنند. این نوع اصلاح در محل، بخشی از کار قالب‌بندی روزانه است.

در سیستم‌های مختلط، تیرهای چوبی H20 اغلب بین پنل‌های قالب فلزی و تکیه‌گاه‌های قابل تنظیم قرار می‌گیرند. آن‌ها بارها را به طور یکنواخت‌تری پخش می‌کنند و فشار نقطه‌ای روی پنل‌ها را کاهش می‌دهند. تیرهای چوبی وقتی با تکیه‌گاه‌های فولادی قابل تنظیم یا تکیه‌گاه داربست قاب پایه ترکیب می‌شوند، به تثبیت سازه قبل از بتن‌ریزی کمک می‌کنند. بسیاری از خدمه این ترکیب را ترجیح می‌دهند زیرا امکان بررسی‌های بصری و تغییرات سریع را در صورت بروز مشکل فراهم می‌کند.

دلیل دیگری که تیرهای چوبی همچنان رایج هستند، جابجایی آنهاست. در پروژه‌هایی که دسترسی مداوم به جرثقیل وجود ندارد، کارگران مواد را به صورت دستی جابجا می‌کنند. بلند کردن، چرخاندن و جابجایی تیرهای چوبی در مقایسه با اعضای فولادی سنگین‌تر آسان‌تر است. در فضاهای باریک، هسته‌های راه‌پله یا مناطق داخلی، این تفاوت بیش از آنچه اکثر مردم تصور می‌کنند، بر بهره‌وری تأثیر می‌گذارد.

استفاده مجدد نیز یک عامل است. تیر چوبی که امروز برای تکیه‌گاه دال استفاده می‌شود، ممکن است فردا برای قالب‌بندی لبه یا مهاربندی موقت مورد استفاده مجدد قرار گیرد. حتی تیرهایی که سطح آنها آسیب دیده است، بلافاصله دور انداخته نمی‌شوند. کارگران اغلب به جای دور انداختن آنها، آنها را به استفاده ثانویه کاهش می‌دهند. این طرز فکر عملی، ضایعات مصالح را کم نگه می‌دارد و از برنامه‌ریزی انعطاف‌پذیر سایت پشتیبانی می‌کند.

شرایط آب و هوایی نیز بر انتخاب مواد تأثیر می‌گذارد. در محیط‌های سرد یا مرطوب، تیرهای چوبی کمتر از اجزای فلزی تحت تأثیر تراکم سطحی قرار می‌گیرند. کارگران می‌توانند آنها را راحت‌تر در دست بگیرند و خطرات لغزش در حین جابجایی کمتر است. در حالی که محافظت و خشک کردن هنوز ضروری است، خدمه با نحوه رفتار چوب آشنا هستند و بر اساس آن تنظیم می‌کنند.

تیرهای چوبی نیز در طول لایه برداری استفاده می‌شوند. هنگامی که پنل‌های قالب برداشته می‌شوند، تیرهای چوبی اغلب به طور موقت برای نگه داشتن مقاطع در جای خود باقی می‌مانند. این حذف مرحله‌ای به جلوگیری از تغییر ناگهانی بار کمک می‌کند و خطر ترک خوردگی یا تغییر شکل در بتن‌های اولیه را کاهش می‌دهد.

با وجود پیشرفت در سیستم‌های قالب‌بندی مهندسی‌شده، تیرهای چوبی همچنان شکاف‌هایی را که قطعات استاندارد در آن‌ها کم می‌آورند، پر می‌کنند. آن‌ها از طرح‌بندی‌های نامنظم، تنظیمات موقت و حل مسئله روزانه در محل پشتیبانی می‌کنند. تا زمانی که ساخت‌وساز شامل سازه‌های واقعی به جای نقشه‌های بی‌نقص باشد، تیرهای چوبی بخشی از کار قالب‌بندی باقی خواهند ماند - نه به عنوان جایگزین، بلکه به عنوان همراهی قابل اعتماد برای سیستم‌های مدرن.